ΘΕΜΑ: ΧΑΙΡΩ ΠΟΛΥ, ΜΟΥ ΛΕΕΙ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΜΟΥ ΕΑΥΤΟΣ...!

seasatin εύχομαι όλα να πάνε καλά σε αυτή σου την προσπάθεια....

Οσο για τον γυναικολόγο τι να πω, εγώ θα του έκανα μια καταγγελία στον σύλλογο τους... έτσι για το γ..... όχι ότι θα γινόταν κάτι!

Οσο για τις πωλήτριες είχα και εγώ πρόσφατα μία εμπειρία. Πάω σε ένα μαγαζί που διορθώνει δερμάτινα το μπουφάν του άντρα μου και ρωτάω την κυρία εκεί
"έχω ένα σουέτ πουκάμισο που είναι μεγάλο, μπορείτε να το στενέψετε" και μου απαντάει "υπάρχει τόσο μεγάλο σουέτ πουκάμισο
που δεν σας κάνει και θέλει και στένεμα?".

Τι να πω... δεν την έβρισα αλλά αισθάνθηκα άβολα και αυτή γιατί το κατάλαβε εκ των υστέρων.

Λοιπόν σήμερα ξεκινάω ξανά νέα προσπάθεια μετά τις γιορτές που πήρα τα 4 από τα 5,5 κιλά που είχα χάσει. Είμαι 1,65, 96,5 κιλά, μανούλα με δύο παιδάκια ....
και ελπίζω επιτέλους κάποια στιγμή να χάσω κάποια έστω, γιατί τα 62 κιλά που ήμουν πριν τις εγκυμοσύνες που φαίνεται πια άπιαστο όνειρο !!!!

Δεν είναι απιαστο όνειρο alalumaki Καποτε είχα φτάσει και εγω τα 93 ! αισθανόμουν πολύ χάλια. Κατέβηκα στα 85 και πλέον στα 63. Γίνεται , αλήθεια σου λέω. Και αν χάνεις τον στόχο σου να σκέφτεσαι τα παιδιά σου. Τους αξίζει μια μαμά που θα είναι πάνω απ ολα γερή και δυνατή για αυτά και έπειτα αδύνατη.
¨Ενα διαστημα που δεν ήμουν καλά σκεφτόμουν πως θα πεθάνω νέα απο καρκίνο ή εμφραγμα ή καρδιά και θα αφήσω ορφανά τα παιδιά μου. Με τρέλαινε η σκέψη. Μπορεί να ακούγεται μακάβριο αλλά δεν είναι παράξενο να παθαίνει κανείς όλα τα παραπάνω απο την παχυσαρκία. Γιατί σκεφτόμαστε όλοι μας μόνο την εμφάνιση και ξεχνάμε το θέμα της υγείας. Ασχετα απο το πόσο καλά αισθάνομαι που χοράω σε μικρότερα ρούχα, ξέρεις πόσο λιγότερο κουράζομαι? πόσο πιο άνετα περπατάω ? Δεν λαχανιάζω , δεν πονάει η μέση μου. Για μένα που είμαι όλη μέρα στο πόδι ξέρεις πόσο σημαντικά είναι όλα αυτά?
Αυτά να σκέφτεσαι και να παίρνεις κουράγιο. Το σώμα σου είναι ένα και μονάδικό και του αξίζει το καλύτερο για σένα και την οικογενεία σου.

καλά alalumaki αυτό που σου είπε η πωλήτρια είναι απαράδεκτο πραγματικά. Το θέμα είναι οτι μας πληγώνουν πάρα πολύ μας χαλάει η ψυχολογια και όσο και να θέλουμε να το παίξουμε οτι εντάξει μωρέ δεν τρέχει τίποτα η αυτοπεποίθηση μας πεύτει στο 0 . Είναι πραγματικά άδικο να μην σκεύτεσαι πριν μιλησεις θα μου πείτε βέβαια και με το δίκιο σας οτι μερικοί τα λένε επίτηδες γιατί είμαστε ευάλωτοι στην παρούσα κατάσταση. Όταν ήμουνα στην εφηβεία ήμουν πάρα πολύ αδύνατη -ασχετα που μετά εμφανίστηκε υποθυρεοειδισμός και σύνδρομο πολυκυστικών και πάχυνα σε μικρό χρονικό διάστημα- και όταν έβλεπα γεμάτους ανθρώπους στο σχολείο και στο φιλικό μου περιβάλλον ποτέ δεν τους κορόιδευα γιατί ...... γιατί ήξερα οτι κάνενας ανθρωπος δεν αξίζει την απόρριψη και την κοροίδια που να ήξερα οτι μετα απο λίγα χρόνια θα το ζούσα εγώ αλλά με σκληρούς ανθρώπους.
Μπράβο σας για τα κιλά που έχετε χάσει................ μακάρι να καταφέρω να σας ακολουθήσω και εγω. Φιλάκια

Ευχαριστώ κορίτσια, το έχω διαγράψει το συμβάν, δεν θα με κάνει μια ανεγκέφαλη να νοιώσω άσχημα.

Σοκολατένια, έχεις τόσο μα τόσο δίκιο σε όλα.... και προσπαθώ να θυμάμαι αυτό που είχες πει ότι αφού τα κατάφερα εγώ, μπορούν όλοι.

Μου δίνεις κουράγιο στα αλήθεια, γιατί και εγώ έχω πολλές υποχρεώσεις και κουράζομαι απελπιστικά εύκολα, και πονάει η μέση μου, τα γόνατα, κλπ.
Αρχίζω να παίρνω λίγο τα πάνω μου, γιατί στεναχωρήθηκα πολύ που πήρα βλακωδώς στις γιορτές τα κιλά που έχασα....

Μην αφήνετε κανέναν να σας πατάει (για να μην το πω αλλιώς) την ψυχολογία.
Κάποτε, όταν ο γιος μου ήταν στο νηπιαγωγειο, είχα αφεθεί τόσο πολύ, που πραγματικά σήμερα απορώ!
Είχα φτάσει στα 85 κιλά! Ίσως σε κάποιες εδώ μέσα, να φανεί λίγο, αλλά να σας ενημερώσω, πως ότι βάζω, είναι τοπικό! Ούτε χεράκια, ούτε ποδαράκια, ούτε καν στήθος, έτσι για να πω, πως βγήκε σε καλό.
Εκείνο το διάστημα, αντιμετώπιζα τον ρατσισμό, ακόμη και μέσα στην οικογένεια μου. Η μάνα μου, δεν έχανε ευκαιρία να με προσβάλει "Πως έγινες μωρή έτσι; Και να θέλω να σου χαρίσω κάτι από τα δικά μου δεν σου κάνει. Μια αποτυχία είσαι". Έξω, οι πωλήτριες, με σταματούσαν σχεδόν στην πόρτα του μαγαζιού, με εκείνο το σνομπ ύφος "ξέρετε, δεν υπάρχει κάτι στο νούμερο σας" Οι γιατροί, οποιασδήποτε ειδικότητας, πάντα μου έγραφαν εξετάσεις για θυροειδή, γιατί πίστευαν ότι το πάχος μου ήταν αφύσικο. Μέχρι που ήρθε κάποια στιγμή ο θείος του άντρα μου, και μου είπε νέτα σκέτα "πώς άφησες έτσι τον εαυτό σου ρε συ Ρούλα; Έτσι ήσουν εσύ; Σαν 50άρα μοιάζεις" Σημειωτέον, ήμουν 25!
Έπαθα σοκ, και άρχησα να τρώω ένα πορτοκάλι την μέρα. Σε μια εβδομάδα, ήμουν 5 κιλά πιο κάτω, αλλά στο νοσοκομείο, αφου λιποθύμησα την ώρα που σκούπιζα!
Από τότε, δεν επέτρεπα σε κανέναν να με προσβάλει. Μάλωσα τότε με την μάνα μου, και δεν μιλούσαμε για ένα χρόνο. Έλεγα με κακιασμένο ύφος στις πωλήτριες, "α, μάλιστα, εδώ έχετε ρούχα για ξερακιανές, σαν εσένα". Στους γιατρούς πήγαινα με τις προηγούμενες εξετάσεις θυροειδή, για να μην τις ξανακάνω.Ο καημένος ο άντρας μου, με τρόμο προσπαθούσε να βρει τις φράσεις που δεν θα με έκαναν να εκραγώ, αλλά μάταια. Αν μου έλεγε ότι είμαι μια χαρά, τον κατηγορούσα για ψεύτη και αδιάφορο. Αν μου έλεγε πως πρέπει να χάσω λίγα κιλά, τον κατηγορούσα για γαιδούρι και αναίσθητο. Από πουθενά δεν με έπιανε!
Και αυτό συνεχίστηκε για χρόνια. Δεν άφηνα κανέναν να με πληγώσει, αλλά πλήγωνα εγώ τον εαυτό μου, γιατί δεν ήμουν εγώ! Ούτε σωματικά, ούτε και σαν χαρακτήρας. Πολλές δίαιτες, πολλά ινστιτούτα και πολλοί διαιτολόγοι, προσπάθησαν να ηρεμήσουν την ψυχή και το σώμα μου, μέχρι που βρέθηκε η Ατκινς στον δρόμο μου. Σε έξι μήνες, είχα διώξει από πάνω μου, 15 κιλά. Σε ένα χρόνο, έφτασα στο ιδανικό μου βάρος, τα 65, αλλά έδειχνα λιγότερο από 60.
Η μάνα μου με παρακαλάει να φάω, οι πωλήτριες μου χαμογελούν, η γυναικολόγος μου βρίσκει το ενδομήτριο μου πολύ λεπτό, άρα και πολύ καλό, αλλά μέσα μου, είμαι ακόμη εκείνη η χοντρούλα, που τρέμει να ανέβει στην ζυγαριά.
Σόρρυ αν σας κούρασα, αλλά διαβάζοντας όλες αυτές τις ιστορίες, θυμήθηκα, πως είναι να σε αντιμετωπίζουν ρατσιστικά.
Και κλείνω, όπως άρχισα. Μην αφήνετε κανέναν να σας πληγώνει. Γιατί θα καταλείξετε να πληγώνετε εσείς οι ίδιο/ες τον εαυτό σας!
Υ.Γ. Ο άντρας μου εξακολουθεί ο καημένος να φοβάται να απαντήσει στην ερώτηση μου "αγάπη μου, έβαλα δύο κιλά! Ο κ..΄..λος μου μεγάλωσε;"

Αχ, πόσο μέσα στην ψυχολογία της παχύσαρκης γυναίκας είναι όλα αυτά που μας γράφεις Ρουλάκι… έχω σκεφτεί ότι όσοι θέλουν να αντιμετωπίσουν την παχυσαρκία με ψυχανάλυση δεν πρέπει να βρουν έναν αδύνατο ψυχαναλυτή, αλλά ένα άτομο που ήταν παχύσαρκο και δεν είναι πια, και να μιλήσουν μαζί του… μόνο τότε θα μπορούν να κάνουν ψυχανάλυση. Δηλαδή αυτά που διαβάζουμε στο φόρουμ, είναι ανεκτίμητα.

Ο δε ρατσισμός από δικά σου άτομα είναι το χειρότερο, το ένοιωσα πολύ πρόσφατα με την καλύτερη μου φίλη, που δεν καταλαβαίνει πως είναι δυνατόν να κυκλοφορώ σε αυτά τα χάλια και δεν κάνω τίποτα για να ξαναγίνω όπως ήμουν πριν τις εγκυμοσύνες. Και δεν μου το είπε για να με ταρακουνήσει, όχι το είδα στο βλέμμα της και στην απόρριψη της. Ωραία φίλη θα μου πείτε, και ίσως και να έχετε και δίκιο.

Η απόφαση προσπαθώ για το καλύτερο ή τα παρατάω είναι σαν να ακροβατείς σε λεπτό σκοινί και δεν ξέρεις πότε και από πια μεριά θα πέσεις.