Κορίτσια, πραγματικά! Είναι τόοοοοοοοοοοσο εύκολο να ξανακυλίσεις στον "τούρκο της αμαρτίας" που έλεγε και η συγχωρεμένη η Παγκράτη! Γι αυτό, πρέπει να έχεις ατσαλένια πειθαρχία τις πρώτες φορές. Μετά, ούτως η άλλως συνηθίζεις. Ρίχνεις ένα περιποιημένο φούσκωμα στην κοιλιά, ρίχνεις κι ένα μπινελίκι στον εαυτό σου που δεν κρατήθηκε, και ξανα αρχίζεις.
Εγώ έφαγα δύο μέρες. Ανήμερα και την δεύτερη μέρα, Κι όταν λέμε "εφαγα", εννοώ κανά μελομακάρονο (που να μην έσωνα) καμμιά πατατούλα, (που να μου κοβόταν το χέρι) λίγο ρυζάκι (που μαύρη να'ταν η ώρα).
Αποτέλεσμα; Την τρίτη το πρωί, δεν μου κούμπωνε το παντελόνι από το πρίξιμο, δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου, και γενικά ένιωθα σαν να με είχαν δείρει πέντε μπράβοι! Δύο μέρες αργότερα, είμαι μια χαρά. Ξεφούσκωσα, και συνήλθα! Και αναρρωτιέμαι αν άξιζε. Και απαντάω, πως όχι. Και τρέμω την στιγμή, στο τραπέζι της πρωτοχρονιάς, που θα με κυνηγάει η μάνα μου με το κομμάτι της βασιλόπιτας, για να φάω, έτσι "για το καλό".................