Ήταν ένα πρωινό όπως όλα τα άλλα. Δύσκολο ξύπνημα στις 6.30, ντύθηκα βιαστηκα, μια βιταμίνη C ενώ βάζω παπούτσια κ βουρ στη δουλειά. Ήπια το τσάι με τη ζαχαρίνη μου, κατά τις 11.30 έφαγα το σνακ, κατά το σύνηθες ένα τυράκι Τυροτρέλα, κ έπειτα καφεδάκι με ζαχαρίνη επίσης. Όλα σούπερ μέχρι εδώ, τίποτα δεν προμήνυε τον όλεθρο.
Έρχομαι σπίτι στις 2 το μεσημέρι. Είχα έτοιμο φαγητό για να μη μαγειρεύω ενώ ψωμολυσάω, μοσχάρι με μελιτζάνες. Τρώω μια γενναία μερίδα με φέτα, υπολογισμένη όμως. Πίνω κ την κοκα λάιτ μου. Όμως κάτι έλειπε, κάτι κάτι κάτι έψαχνε η γλωσσίτσα μου.. Στροφάρει το μυαλό, "οκ σκέφτομαι, με ένα γκοφρετάκι με σοκο υγείας δε θα χαλάσει κ ο κόσμος βρε αδελφε!".. τρέχω κ το χτυπάω λοιπόν. Τέλος, λέω, τώρα θα ξεκουραστώ. Αλλά το γκοφρετάκι δεν με ικανοποιησε. Σηκώνομαι, κ ανοιγω ψυγείο-τίποτα- ανοίγω συρτάρια - τίποτα, μα καλά δεν έχω τίποτα για τέτοιες ώρες???!!! Ανοίγω τα ντουλάπια κ κοιτάω, σχεδόν με μανία ψαχουλεύω να βρω κάτι. Και το βρήκα. 3 ωραιότατες Lila Pause του φίλου μου. Πήρα μία. Μετά έφαγα κ τις άλλες δύο!
Μετά από καμιά ώρα, κάτι ήθελα ακόμα (ξύλο μαλλον). Οπότε έφαγα ένα πορτοκάλι (Άσχετο!) Αλλά τα καλούδια που τρώει ο φίλος μου για πρωινό, κ ποτέ δεν είχα βάλει στο στόμα μου, μου φώναζαν : έλα έλα τώρα είναι η ώρα να μας δοκιμάσεις! Οπότε ετοίμασα κ ένα μπολάκι με γάλα κ cocopops . . .
... μετά από όλα αυτά, μόνο που συλλογίζομαι την τρέλα μου να βρω οπωσδήποτε κάτι γλυκό, απορώ αν είναι φυσιολογικό. Ωρες ώρες με αυτές τις συμπτώματα υπερφαγίας σκέφτομαι μήπως έχω σοβαρό θεματάκι.
Σας συμβαίνει κ εσάς;
Μέχρι το αυριο δεν σκέφτομαι να βάλω το οτιδήποτε στο στόμα μου. κ από αύριο... καλό αγώνα. τα σκ....σα.
