Το καλό είναι πως το παραδεχόμαστε. Έχουμε συναίσθηση βρε παιδί μου.
Εγώ, εκ πείρας, δεν βάζω γλυκά στο σπίτι ούτε στο γραφείο. Όταν δε φέρνουν ή τα πασάρω σε κάποιον, ή τα πετάω. Έχω πετάξει τόσο μπισκότο και σοκολάτα που νοιώθω τύψεις. Αλλά αν ξεκινήσεις με το γλυκό... δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσεις. Αν δε είναι και δύσκολες μέρες... αστα να παν....
Αν και νομίζω πως είμαι από αυτούς που πλέον ξεφεύγουν ελάχιστα -υπομονή θα το καταφέρετε σιγά σιγά- μου έχει σκάσει να φάω κάτι που δεν έπρεπε, συνήθως από μπιπ άλλων. Ακούστε και φρίξτε...
Προχτές παρήγγειλα τον κλασικό καφέ μου με τις 5 ζαχαρίνες σε μια καφετιέρα

. Μάσαγα και μια τσίχλα, οπότε δεν το έπιασα αμέσως ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Κάποια στιγμή όπως έπαιζα με το καλαμάκι, αντιλαμβάνομαι ένα χριτς χριτς. Ώπα λέω, η ζαχαρίνη δεν κάνει χριτς χριτς. Σηκώνω το ποτήρι, το κοιτάω και τι να δω! Ζάχαρη! Φωνάζω την γκαρσόνα, της λέω, είπα ζαχαρίνη και έχει ζάχαρη. Ναι μου λέει δεν είχαμε και έβαλα μαύρη ζάχαρη. Το τι ακολούθησε δεν περιγράφεται. Τον καφέ τον είχα πιει όλο σχεδόν, οπότε δεν είχε νόημα να μου φέρουν άλλο. Ούτε να μου τον κεράσουν δέχτηκα. Τουλάχιστον μάθανε το μάθημά τους. Όταν λέμε ζαχαρίνη, εννοούμε ζαχαρίνη!