ΘΕΜΑ: αν και σας διαβαζω μερες.... ειπα να συστηθω!!!!

Καλή αρχή!!!
Όλα θα πάνε καλά, θα το δείς. Όντως, αν έτρωγα ό,τι τρώει ο καλός μου θα ήμουν καμιά 50ρια κιλά παραπάνω. Άτιμε μεταβολισμέ!!!

καλως σας βρηκα !!!!
και ομολογω οτι.... σημερα το πρωι.... ζυγιστικα
αν και νιωθω πολυ πρισμενη και νταλακιασμενη απο τα νερα που πινω
εχασα 1 κιλο σε 2 μερες
nce nce nce nce nce nce nce
ενθουσιαστηκα....
αν και καθε φορα που ετοιμαζω τα τοστ των παιδιων....
ngry ngry ngry
με το ζορι κρατιεμαι
να σκεφτειτε μια φορα δαγκασα απο συνιθεια... και το εφτυσα κατευθειαν

Εύγε νέα μου. Το έχω πάθει και εγώ αυτό με το φαγητό, όταν έφτιαχνα για τον πατέρα μου. Τώρα τον έχω στην πείνα μπας και αρχίσει και τρώει από τα δικά μου και χάσει κανένα κιλό.

Μια και είστε εσύ και ο σύζυγος στην διατροφή, δεν βάζεις και τα παιδιά σιγά σιγά; Όχι αυστηρά πράγματα, απλές αντικαταστάσεις. Πχ αντί για τοστ με ψωμί και τυρί, ομελετούλα με ζαμπόν και τυρί. Σαλατούλες στο φούλ, και σιγά σιγά λιγότερη ζάχαρη, λιγότερες πατατούλες περισσότερο κοτόπουλο, κουνουπίδι με κιμά, μελιτζάνες παπουτσάκια κλπ κλπ. Θα σε ευγνωμονούνε όταν μεγαλώσουν!

Δύσκολο Marina μου με τα παιδιά. Όχι γιατί θα τους κάνει κακό, αντιθέτως μάλλιστα, αλλά έχεις να παλέψεις με ένα σωρό στόχους. Για να καταλάβεις τι εννοώ:
1. Εδωσα και δίνω μάχη με τις γιαγιάδες αμφότερες και τους λοιπούς συγγενείς από τη στιγμή της γέννησής τους μέχρι τώρα (είναι 5 και 8 ετών) προκειμένου να έρχονται ¨με άδεια χέρια¨ στο σπίτι. Έφτασα στο σημείο να τους περνάω από έλεγχο πριν περάσουν την πόρτα.
2. Φτιάχνω ωραιότατα παγωτά και συνήθως τα τρώω μόνη μου. Τα χρώματα, αρώματα πρόσθετα γεύσης δεν παλεύονται με τίποτα. Τα παιδιά τα λατρεύουν.
3. Ψωμί δεν τους βάζω στο τραπέζι ποτέ, παρά μόνο αν το ζητήσουν και πάλι κάνω το κορόιδο. Εν τούτης όμως υπάρχει ζήτημα με το τι θα παίρνει μαζί της η μεγάλη στο σχολείο. Και έτσι καταλήγουμε στο τοστ και γενικότερα σε υδατανθρακούχα σκευάσματα που όμως είναι πάντα φτιαγμένα από εμένα.
4. Πολύ λίγα παιδιά έως και ελάχιστα τρώνε σαλάτες και λαχανικά και αν τρώνε είναι σε ελάχιστες ποσότητες.
5. Άμα βρεις παιδί που τρώει κουνουπίδι να μου το δείξεις, όπου και να είναι θα έρθω να το δω
6.Η ομελέτα είναι άριστη επιλογή για το βράδυ πχ, και είναι κάτι που το προτείνω και εγώ
Συγνώμη που ίσως να γίνομαι αντιπαθητική αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα η δικιά μου και όλων των παιδιών που εγώ γνωρίζω. Ίσως υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά γενικά ο κανόνας είναι αυτός δυστυχώς.

Αντιπαθητική; Λολ! Γιατί βρε; Αλήθειες λες.

Με τον αδερφό μου έχουμε 7 χρόνια διαφορά. Αν κάτι θυμάμαι είναι ότι ήταν το πιο δύστροπο παιδί στο φαί που είχα δει. Τίποτα δεν του άρεσε εκτός απο σοκολάτα! Μας έβγαινε η ψυχή για να φάει μια κουταλιά φαϊ. Για αυτό είπα και το σιγά σιγά. Και από ότι βλέπω τα καταφέρνεις μια χαρά. Μια το ψωμάκι που λείπει από το τραπέζι, μια η ομελετίτσα, μπαίνουν σιγά σιγά στον σωστό δρόμο.

γειά σου Mary, πολύ μου άρεσε το post σου, the story of my life
Να δης καυγάδες που έχω κάνει κι εγώ με τις γιαγιάδες, να δης κουλουράκια που έχω χαρίσει για να μην μείνουν σπίτι... ευτυχώς είχα σύμμαχο τον άντρα μου!
Το κολατσιό για το σχολείο είναι ένα θέμα και έχουμε συμβιβαστεί στο σπιτικό σάντουιτς με ψωμί του τοστ και πολύ βούτυρο ή φιλαδέλφεια και ζαμπόν/τυρί. Ψωμί στο τραπέζι δεν παίζει ούτε σε μας. Ούτε μακαρόνια, ρύζι, αναψυκτικά κλπ. Εχουμε βρει μια ισορροπία "παζαρεύοντας" υ/α (οταν είμαστε έξω και δεν τη γλυτώνουμε με τίποτα), πχ αν φας κεικ δεν θα φας παγωτό, ώστε να παραμένουν οι υ/α σε ένα αποδεκτό όριο.
Τα παιδιά μου είναι 7 κ 9 χρονών τώρα και απολαμβάνω τους καρπούς των αγώνων μου: οι συμμαθητές τους κάνουν κοιλίτσες και τα δικά μου είναι λεπτά και αθλητικά. Και μια μαμά, που με κορόιδευε, όταν δεν τους άφηνα να φάνε δεύτερο μπισκότο, τώρα ρωτάει τι ταίζω τα παιδιά μου και διατηρούνται έτσι, ενώ ο δικός της δεν μπαίνει στα ρούχα του..