Επειδή όλα τα ρητά είναι βγαλμένα από την ζωή, έτσι και το "δάσκαλε που δίδασκες" ισχύει και για μένα!
Μετά από δύο χρόνια σε αυτή την διατροφή, ε, θα κάνω κι εγώ τις κουτσουκέλες μου, με πλήρη συνείδηση του τι κάνω, γιατί πραγματικά ειναι πλέον σπάνιες οι στιγμές της κουτσουκέλας.
Έτσι λοιπόν και χτες το βράδυ, μου ήρθε στο σπίτι, "πεσκέσι" από μια φίλη, ένα ταψί ροδοκόκκινη, μοσχομυριστή ζαγορίτικη τυρόπιτα. Μιας και είχα, πααααααάρα πολύ καιρό να πέσω σε αμάρτημα, και μιας και το μεσημέρι είχα φάει μόνο μια τονοσαλάτα, είπα κι εγώ "so what?" , "βουρ στον πατσά (εν προκειμενω βουρ στην πίτα)".
Και η μοσχάρα

wsleep δεν αρκέστηκα στο ένα κομμάτι, αλλα έφαγα δύο!!!!
Anyway, όλα καλά, η πίτα εκπληκτική, ο ουρανίσκος και το στομάχι ευχαριστημένα, και πάω για ύπνο, σκεπτόμενη, ότι για κανά δυο μέρες, θα κοιτάξω να είμαι κατω από 10 υδ/ες.
Και ξημέρωσε η μέρα......... Και ήθελα να φάω και τα ντουλάπια της κουζίνας!!!!!!!

ngry
Μιλάμε για πείνα, παιδιά! Πείνα καταραμένη, λες και έχω να φάω από την κατοχή! Και τότε θυμήθηκα, πόσο πολύ σε κάνουν οι υδατάνθρακες να πεινάς. Να θέλεις κι άλλους υδατάνθρακες. Έχουν περάσει 5 ώρες, από την ώρα που ξύπνησα. Είμαι στο μαγαζί, και το μυαλό μου είναι στην υπόλοιπη πιτα!!!!

yingpan

yingpan
Φυσικά, δεν υπάρχει περίπτωση να την πλησιάσω, αλλά προς γνώση και συμόρφωση, μέχρι να φύγει ο καταραμένος ο υδατάνθρακας από το αίμα μου, έτσι θα νιώθω.
Και τελικά σκέφτομαι.... "Ρε συ χαμένη; Άξιζε τον κόπο;"
Οοοοοοοχι βέβαια.
Ηθικό δίδαγμα παιδιά. Ναι στις σπάνιες ατασθαλίες, αλλά όχι σε υπερβολές (2 κομμάτια;;;;;

γιατί μετά η τιμωρία σου θα έχει την μορφή της πείνας.......και είναι άτιμη τιμωρία αυτή!!!!