Να σου πω !
Ποτέ δεν έχω λυγίσει όταν είμαι έξω ας πούμε και καταβροχθίζουν οι άλλοι τυροπιτο-πράματα.
Κάθε υπερφόρτωση υδατανθράκων είναι προγραμματισμένη. Αλλά σηκώνομαι πιο νωρίς από ποτέ, για να προλάβω να φάω Ό,ΤΙ έχω βάλει στο μυαλό !!!
Τρώω μέχρι να μη μπορώ να αναπνεύσω.
Μετά, από τη δυσφορία και το πρήξιμο βλαστημάω την ώρα και τη στιγμή. Και εχω και τύψεις, αλλά το κάνω για ξεκόλλημα συνήθως. Ή για αλλαγή. Αλλά την τύψη μου τη νιώθω !
Πόσες φορές έχεις απογοητευτεί με τη διατροφή όταν κολλάς π.χ και πώς επέμεινες να συνεχίσεις ;;