Μικρές είστε, θα μάθετε! "Παιδιά" θεωρούνται, όσοι ζουν σε ένα σπίτι, όποιας ηλικίας και να είναι, με τ πρώτο και το πιο ζωηρό, τον μπαμπά!
Ο μπαμπάς λοιπόν, μπορεί να μην αφήνει περισσεύματα, αλλά φροντίζει, ώστε να υπάρχουν πάντα, φέρνοντας ότι junk υπάρχει, στο σπίτι. Μπορεί αυτό να λέγεται πατατάκια, μπορεί να λέγεται πιτόγυρο, μπορεί γαλακτομπούρεκο ή πίτσα!
Και εμείς, ως άλλοι Οδυσσέες, πρέπει να μάθουμε να βουλώνουμε τα αυτιά μας -στην προκειμένη περίπτωση, το στόμα μας- από τις σειρήνες!
Διότι, όσο και να θες να αγιάσεις, αν δεν σε αφήνουν οι υδατανθακο-διαβόλοι, δεν θα μπορέσεις.
Θέλει εξάσκηση, αλλά το καταφέρνεις στο τέλος, και παίρνεις και εκείνο το σιχασιάρικο-θλιβερό ύφος, όταν τους βλέπεις να καταβροχθίζουν τις τηγανιτές πατάτες, νιώθοντας λύπηση για αυτούς! Κιουρία εσύ, ούτε που σε νοιάζει!
Ε, σε αυτό το στάδιο θέλω να ξαναφτάσω, και ελπίζω ο δρόμος για εκεί, να είναι σαν το ποδήλατο, που ποτέ δεν το ξεχνάς!