ΘΕΜΑ: Το αίσθημα του τούνελ και τα cravings...

Οταν κάποιος οδηγός, αυτοκινήτου ή μηχανής, τρέχει με παραπάνω ταχύτητα απ' ότι του επιτρέπει ο δρόμος ή/και ο περιβάλλοντας χώρος τότε του δημιουργείται η αίσθηση ότι οδηγεί σ' ένα τούνελ και ότι στενεύει ο δρόμος. Παρόμοια αίσθηση κατακλύζει έναν οδηγό όταν βρεθεί μπροστά σε μια αναπάντεχη κατάσταση (π.χ. πετιέται ένα σκυλί μπροστά του) και τον καθιστά στιγμιαία ανίκανο να αντιδράσει γι' αυτό και πέφτει, συνήθως, πάνω στο σκυλί ή όποιο ξαφνικό εμπόδιο είναι αυτό λες και το εμπόδιο τον "έλκει", τον "τραβάει" να πέσει πάνω του.
Τελευταία άκουσα ότι ένα σχολείο ασφαλούς οδήγησης για μηχανές ένα από τα πράγματα που περιλαμβάνει στο πρόγραμμά του είναι ασκήσεις "εσκεμμένης διεύρυνσης" του νοητικού και οπτικού πεδίου όταν αυτό στενεύει λόγω του φαινομένου τούνελ.

Και τι σχέση έχουν όλα αυτά εδώ; Μήπως μπέρδεψα τα site;

Όχι. Απλώς έχω παρατηρήσει ότι όταν με πιάνουν λιγούρες για απαγορευμένα, "cravings" επί το ελληνικότερον, η αίσθηση είναι παρόμοια με την αίσθηση τούνελ.

Είσαι εσύ και η λιγούρα σου, εσύ και το φαγητό που είσαι έτοιμος να του επιτεθείς, όλα τα υπόλοιπα θολώνουν γύρω σου, λές και μαγικά εξαφανίζονται από το πεδίο σου λες και τα απαγορευμένα σε έλκουν σα μαγνήτης, αδύνατον να τους αντισταθείς.
Εκείνη λοιπόν τη στιγμή που αισθάνεσαι το τούνελ να σε ρουφάει, εκείνη λοιπόν τη στιγμή που αισθάνεσαι ανήμπορο παιδάκι να σε τραβάει το απαγορευμένο από τη μύτη, θα πρέπει να εξασκηθείς να παίρνεις μια βαθιά ανάσα και να προσπαθείς να δείς τη "μεγάλη εικόνα", το δάσος και όχι μόνο το δέντρο στο οποίο είσαι έτοιμος να στουκάρεις και τέλος να μπορέσεις να σύρεις τον εαυτό σου έξω από τη δίνη της λιγούρας σου και να τη γλυτώσεις για άλλη μια φορά μέχρι η συνεχής εξάσκηση αυτή να γίνει κάτι σαν ανακλαστικό και την επόμενη φορά που θα έρθει η λιγούρα να λειτουργήσει αυτόματα.
Όταν η Marina λέει στη Μου :"σκέψου το φίλο σου και σένα στην παραλία, δες τον εαυτό σου στον καθρέφτη, σκέψου τα νούμερα των ρούχων σου", ή όταν η Ρουλάκι λέει: "κάνω αυτό, κάνω εκείνο, βγαίνω βόλτα στα μαγαζιά και χαζεύω τα όμορφα ρούχα που σύντομα ή άμεσα θα αγοράσω", όλα είναι ενέργειες που βοηθάν ώστε κρατήσουμε επαφή με τη "μεγάλη εικόνα" και να μην αφήσουμε τη "μικρή" να μας ρουφήξει, να μας μουδιάσει στιγμιαία ώστε να μπορέσει να κάνει την καταστροφική δουλειά της.

Όταν κάποιος αποκτήσει τον έλεγχο του περάσματος από την "μεγάλη" εικόνα στη "μικρή" και αντίστροφα τότε αισθάνεται κύριος του εαυτού του, ώριμος και η αυτοεκτίμηση που κερδίζει είναι μεγάλη και το κύριο κίνητρο για να συνεχίσει.

Ή όπως έχει πει και ένας φίλος από σαλόνικα...

"Βάλε τα καλά σου και πάνε σε κάνα μπάρ" :wink:

Εύγε yanni πολύ περιεκτικό το άρθρο σου.

Μπραβο Γιαννη. Περιεκτικοτατος, οπως παντα.
Επαθα την πλακα μου! (με παχυ "λ", Σαλονικοτικο)

τέλεια η σκέψη και ο παραλληλισμός σου Γιάννη.
Και σκεφτόμουν να κάνω ένα ποστ παρόμοιο. Να πεί ο καθένας...τι σκέφτεται τη κρίσιμη στιγμή για να αντισταθεί στον πειρασμό και να αποφύγει την λάθος κίνηση. Σε κάποιο παλιότερο άρθρο(που δε το βρίσκω mrgreen:

αχ βρε παιδια δεν ειναι παντα ευκολο να πεις οχι!ενω τα πηγαινα τοσο καλα εδω και 4 μηνες περιπου, με απωλεια περιπου 5 κιλα, ημουν στα φυσιολογικα μου πλεον,ε!τον αυγουστο αρχισα σιγα σιγα την κατρακυλα λιγο κλεψιμο στο ψωμακι λιγο απο δω λιγο απο κει,τελικα εχασα τη μπαλα και το αποτελεσμα γνωστο!παχυνα!τι πρωτοτυπο!αντε παλι απο την αρχη!το κακο ειναι οτι συνηθιζεις γρηγορα στην κρεπαλη και αντε να το κλεισεις παλι το στοματακι σε ολα τα απαγορευμενα!απο την μια στεναχωριεμαι που δεν καταφερα να βαλω φρενο οταν επρεπε κι απο την αλλη λεω,ελα μωρε θα ξαναπροσπαθησω και πλεον σαν πιο εμπειρη θα τα καταφερω!απλα δεν εχω τον ιδιο ενθουσιασμο με πριν...δεν πειραζει ,φανταζομαι δεν ειμαι η μονη που τα χ...α!αντε ριξτε καμμια τηγανια να συνελθω...

Καμμία τηγανιά;;;;;; Ὄχι βέβαια,ὅλοι πέφτουμε........ὅταν ξανασηκώνεσαι ὅμως,εἶναι διπλῆ ἡ χαρά!!!