Καλησπέρα σε όλους και όλες!
Η Άτκινς είναι τρόπος ζωής. Δεν είναι απλά άλλη μια δίαιτα. Οι περισσότεροι την κάνουν για λίγο καιρό, όπως όλες τις δίαιτες, μετά την σταματάνε, ξαναπαίρνουν τα κιλά και... πάμε πάλι...
Εγώ προσωπικά, την ξεκίνησα ως δίαιτα. Ή μάλλον αυτό έψαχνα. Είχα πάρει 20 κιλά από τα χάπια για την φωτοευαισθησία και έπρεπε να τα χάσω. Καταλαβαίνετε την έκπληξή μου -ευχάριστη εννοείται- όταν ανακάλυψα πως μαζί με τα κιλά θα έφευγαν και οι συμπτώματα.
Το site το ονόμασα lowcarblife (ζωή με χαμηλούς υδατάνθρακες) ακριβώς για να δείξω πως δεν μιλάμε για άλλη μια δίαιτα. Ναι μεν χάνουμε κιλά και σταματάμε τις συμπτώματα, αλλά ουσιαστικά μαθαίνουμε σε έναν άλλο τρόπο διατροφής, πιο σωστό, πιο λογικό και κυρίως πιο υγιεινό.
Οι διαφορές που έχει ο επιληπτικός σε σχέση με αυτόν που δεν έχει φωτοευαισθησία είναι ότι στην πρώτη περίπτωση κάνουμε την διατροφή και μένουμε πάντα σε κάτω από 20 υδατάνθρακες -για μια ζωή ναι!- ενώ στην δεύτερη αλλάζουμε σιγά σιγά τις φάσεις και ανεβάζουμε υδατάνθρακες μέχρι να φτάσουμε στο δικό μας όριο.
Υπάρχουν επίσης και κάποια πιο ειδικά θέματα σχετικά με την φωτοευαισθησία, μια και ο επιληπτικός δεν έχει μόνο να αντιμετωπίσει τους εχθρούς της Άτκινς, αλλά και τους εχθρούς του... ανθρώπου γενικότερα. Αλλά για αυτό το λόγο έχω φτιάξει και ειδικό χώρο για την φωτοευαισθησία, ώστε να προχωράμε σε περαιτέρω αναλύσεις.
Τελευταίο και... σημαντικό. Ανεξάρτητα από τον λόγο, την Άτκινς την κάνουμε γιατί το θέλουμε. Δεν μας πιέζει κανείς, δεν μας μαλώνει κανείς, δεν θα βλάψουμε κανέναν αν δεν την κάνουμε σωστά. Τα κιλά θα φύγουν, αργά ή γρήγορα, οι συμπτώματα θα ελαττωθούν αργά ή γρήγορα, το θέμα είναι να έχουμε πάντα στο μυαλό μας το αργά. Ακόμη και το αργά είναι καλό. Αρκεί να γίνεται αυτό που θέλουμε. Να πετυχαίνουμε δηλαδή τον σκοπό μας.
Αύριο έχουμε την εκδηλωσούλα. Ελπίζω να σας δω εκεί!