ΘΕΜΑ: μια αποτυχημενη και δυστυχισμενη στην παρεα σας

aggy μου, πρώτα απόλα χρόνια πολλά. Συλλυπητήρια για τη μαμά σου, να ξέρεις ότι σε νιώθουμε..
Κοίτα, αντιλαμβάνεσαι ότι και διατροφή σωστή να έκανες, με τόσο φαί και γλυκά αυτέ τις μέρες δύσκολα θα την τηρούσες. Οπότε μην πιεστείς να κάνεις κάτι αυτές τις μέρες, γιατί θα σου βγει χειρότερη στέρηση. Άφησε τνα περάσουν 1-2 βδομάδες, ηρέμησε, προσπάθησε να σκέφτεσαι θετικά, σκέψου ότι η μητέρα σου δε θα ήθελε να σε βλέπει σ'αυτή την κατάσταση...Και ξεκίνα δυναμικά τον αγώνα ξανά. Είναι πολύ σημαντικό, 10 ολόκληρα κιλά να τα έβαλες μόνο από θερμίδες με λίγους υδατ.!! Συνήθως οι περισσότεροι από εμάς όταν ξεφεύγουμε του δίνουμε του υδατάνθρακα και καταλαμβαίνει! Αυτό δείχνει ότι έχεις μπει για τα καλά στη φιλοσοφία Ατκινς, και δεν έχεις να πολεμήσεις υδατάνθρακες και ποσότητες, αλλά κυρίως ποσότητες. Ένα κλικ λείπει. Συνέχισε με θερμίδες συντήρησης και τρώγε λίγο απόλα να χαλαρώσεις, κ μόλις νιώσεις έτοιμη ξαναξεκίνα. Είμαι σίγουρη ότι θα εκπλαγείς από το πόσο γρήγορα θα ξαναφτάσεις το στόχο σου Φιλιά πολλά!

θα ηθελα να σας αγκαλιασω μια μια ξεχωριστα.μου δινετε πολυ κουραγιο .ναι εχω μπει για τα καλα στη φιλοσοφια της ατκινς.αnoiksi, μιλησες στην καρδια μου και με συγκινησες εχεις δικιο η μαμα μου δεν θα ηθελε να αισθανομαι ετσι.νοιωθω ηδη καλυτερα.δεν πιστευα οτι η παρεα αυτη που την πλειοψηφια της θα μπορουσε να ειναι παιδια μου μου δινει τοσο κουραγιο.πιστεψτε με ειμαι 50 ετων και νοιθω πολυ πολυ νεα.αλλη μια φορα ευχαριστω

Καλή μου aggy συλλυπητήρια για τη μανούλα σου. Είναι γεγονός ότι ένας άνθρωπος σταματάει να είναι παιδί (σε οποιαδήποτε ηλικία) όταν χάσει τους δικούς του. Και είναι γεγονός ότι αυτή η βίαιη αποκόλληση απ΄τη ¨παδική¨ηλικία πονάει, και πονάει πολύ. Πριν μερικά χρόνια έχασα τον ποιο αγαπημένο άνθρωπο της ζωής μου (το θείο μου) και πραγματικά υποψιάζομαι την κατάσταση στην οποία έχεις περιέλθει. Από την προσωπική μου εμπειρία λοιπόν θα σου πρότεινα να κάνεις κάποιους χειρισμούς της όλης κατάστασης που ίσως σε βοηθήσουν:
1ον Σταμάτα να σκέφτεσαι τα κιλά σου, την εμφάνισή σου, τους υδατάνθρακες, τις πρωτεϊνες και όλα τα συναφή. Αλλού είναι το πρόβλημα
1ον. Προσπάθησε να αποδεχθείς ότι ο κάθε άνθρωπος πεθαίνει όταν εμείς σταματήσουμε να τον σκεφτόμαστε και να τον έχουμε στην καρδιά μας. Το σώμα του είναι που έχει φύγει από κοντά μας όχι η σκέψη του και η αγάπη του. Σε όλο αυτό ίσως θα ήταν χρήσιμο να ζητήσεις τη βοήθεια κάποιου ειδικού (εμένα τότε με βοηθησε πολύ). Μην παλεύεις να το αντιμετωπίσεις όλο αυτό μόνη σου. Και σίγουρα οι οικείοι σου μπορούν να σου δώσουν μια γλυκιά αγκαλιά, ένα καλό λόγο αλλά ίσως χρειάζεσαι κάτι περισσότερο κάτι ποιο εξειδικευμένα απ΄αυτό, για να προχωρήσεις παρά κάτω, όπως σίγουρα θα ήθελε και η εκλειπούσα μητέρα σου.
3ον΄Οταν θα μπορέσεις να διαχειριστείς την θλίψη σου, τότε μόνο θα μπορέσεις να ξαναβάλεις σε τάξη τη διατροφή σου. Σε πρώτη φάση προσπάθησε να τρώς αρκετή πρωτεϊνη (κρέας, ψάρι, αυγό) που θα σε κρατάνε για αρκετή ώρα χορτάτη, για γλυκό προτίμησε σοκολάτα (κάνει καλό στην ψυχολογία) χωρίς ζάχαρη φυσικά, λαχανικούλια (για την τουαλέτα) και το σημαντικότερο, βγες έξω από το σπίτι. Φύγε μακριά από την κουζίνα, απ΄τους κλειστούς χώρους, απ΄την τηλεόραση απ΄όλους και όλα. Βγες έξω για βόλτα στις βιτρίνες, στο διπλανό πάρκο, πήγαινε ένα σινεμά ένα θέατρο, βοηθά επίσης η εργασιοθεραπεία (κάνε υπερωρίες στη δουλειά ή γενική καθαριότητα στο σπίτι) γενικότερα κάνε πράγματα που δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι και άσε το χρόνο να γιατρέψει τις πληγές σου. Α και κάτι άλλο. Είσαι δυστυχισμένη, πικραμένη πονεμένη αλλά σίγουρα δεν είσαι αποτυχημένη. Αποτυχημένος είναι αυτός που έχει εγκαταλείψει την ψυχή και το σώμα του στο έλεος των ορέξεών του (σωματικών και ψυχικών) και πλέει σε πελάγη ευτυχίας χωρίς να έχει συνείδηση της κατάστασής του και των συνεπειών αυτής της κατάστασης.

καλησπερα αντζυ, χρονια πολλα και απο εμενα!
νομιζω οτι γινεσαι πολυ αδικη και σκληρη με τον εαυτο σου με αυτους τους χαρακτηρισμους. ειναι απολυτα λογικο οταν χανουμε ενα δικο μας ανθρωπο ολα τα αλλα να μας φαινονται χωρις νοημα και μου φαινεται αξιοθαυμαστο το οτι εσυ περιοριστηκες στα ταχινια και τις κρεμες.
εγω πηρα οχι 10 αλλα 20 ολοκληρα κιλα μετα το χαμο και των 2 γονιων του αντρα μου σε ηλικια 52 και 53 ετων, μεσα σε ενα χρονο.οποτε μπορω να σε νιωσω.
σκεψου απλα οτι σιγουρα εκεινη δεν θα ηθελε να εισαι σε αυτην την ψυχολογικη κατασταση. θα ηθελε να σε εβλεπε δυνατη αποφασιστικη και πιο αισιοδοξη. σιγουρα θα σε καμαρωνε τοτε που εχασες αυτα τα 13 κιλα που σιγουρα θα ειχαν ανεβασει την ψυχολογια σου.
το οτι τελικα εγραψες εδω για την ολη κατασταση ειναι το πρωτο μεγαλο βημα.
η αγαπη και η συμπαρασταση απο ολους ειναι η κινητηρια δυναμη. και το γεγονος οτι τα ειχες καταφερει ξανα στο παρελθον ειναι η αποδειξη οτι μπορεις να το ξανακανεις. αλλωστε απ'οτι λενε τα παιδια, τα κιλα που εχουμε παρει τρωγοντας λιπος χανονται πολυ πιο ευκολα.
το μονο που χρειαζεται ειναι να φερθεις στον εαυτο σου με κατανοηση και αγαπη. ειμαι σιγουρη οτι αυτο θα ηθελε και η μητερα σου.

Aggy μου γλυκειά και μπερδεμένη.....

είσαι σε πολύ καλό δρόμο... αν ρωτούσες ένα ψυχολογό θα σου έλεγε ότι έχεις ξεπεράσει τη φάση της άρνησης και τώρα είσαι στη φάση της αποδόχης του προβλήματος σου, όποτε και αποφασίζεις τελικά να κάνεις κάτι γι αυτό....
και μόνο που είχες το θάρρος να το μοιραστείς μαζί μας... είναι το πρώτο αποφασιστικό βήμα..... Ακολούθησε τις πολύ καλές συμβουλές των προηγούμενων κοριτσιών...... και θα κάνεις μιά καλή αρχή...

Όποτε νιώθεις αδύναμη να θυμάσαι τα πολύ ωραία λόγια της Flora:
flora έγραψε:
Καλή συνέχεια.......

Aγαπημενε μου Αγιε Βασιλη!
Θελω να μου φερεις πισω, την aggy που γνωρισα. Την aggy που δεν το εβαζε κατω, την aggy που δεν φοβηθηκε τιποτα (ξερεις για τι πραγμα μιλαω). Την aggy που ειπε θα χασω τα κιλα μου, θα δουλευω σαν το σκυλι, θα μεγαλωνω τα παιδια μου.
Συλλυπητηρια, ασφαλως για την μαμα σου. Η απωλεια ειναι τραγικη. Ο απογαλακτισμος πιο οδυνηρος οσο μεγαλωνουμε. Δεν ξερω τι χαρακτηρας ηταν η μαμα σου. Παντως αν κρινω απο την δικη μου -και πιστεψε με, δεν υπαρχει πιο σκληρος χαρακτηρας- φανταζομαι ηταν χαρουμενη που σε εβλεπε χαρουμενη και χωρις παραπανισια κιλα. Αν κρινω και παλι απο την δικη μου, θα ερχοταν στον υπνο μου, και θα μου εδεινε μια ξαναστροφη, μπας και συνελθω!!!!
Κλαψε, θρηνησε, πονεσε.Αλλωστε το δικαιουσαι και το δικαιουται κι εκεινη. Αλλα το σιγουρο ειναι, οτι κι εκεινη δεν θα ηθελε να την χρησιμοποιεις σαν δικαιολογια για τα κιλα που μπαινουν το ενα πισω απο το αλλο.
Οσο δυσκολο κι αν ειναι, μαζεψε τα κομματια σου, ορθωσε το αναστημα σου και θα βρεις το στηριγμα που ψαχνεις στον αντρα σου, και στα παιδια σου. Οσο εισαι στα πατωματα, κι αυτοι δεν ξερουν τι να κανουν. Αν σε δουν ομως να προσπαθεις να σηκωθεις, τοτε αντανακλαστικα, θα σου προσφερουν το χερι τους.
Η ζωη ειναι σκληρη. Πολυ σκληρη! Αλλα αξιζει, μονο και μονο για την προσπαθεια να την κανουμε πιο υποφερτη.
Κανε την μαμα σου, να χαμογελασει εκει που ειναι τωρα. Το εχει αναγκη. και μονο εσυ μπορεις να το κανεις.
Ξερεις τι λενε; Οι νεκροι θελουν να φυγουν. Τους κρατανε πισω ομως τα δακρυα κι ο πονος.................