ΘΕΜΑ: Μερικές σκέψεις

Ρε Μαρινάκι, το πόσο αξιοθαύμαστος είναι ο δικός σου τρόπος ζωής δε χρειάζεται να το επισημάνουμε, ασχέτως αν υποχρεώθηκες να επιλέξεις αυτό τον τρόπο. Μιλώ για την εγκράτειά σου. Ίσως ελάχιστοι απ'όσους ακολυθούν άτκινς για απώλεια βάρους να μπορούν να μπουν στην ψυχολογία χρόνια νοσούντων, η ζωή σας είναι ενας συνεχής αγώνας. Ωστόσο, είναι πιστεύω- δεν παίρνω και όρκο- πιο εύκολο να μείνετε πιστοί σ'αυτή τη διατροφή, μια και όλοι οι υπόλοιποι ίσως να προσθέσουν κάποια κιλάκια με την 'κατρακύλα', ενώ εσείς θα υποφέρετε ή δεν ξέρω και γω πόσο σοβαρα μπορεί να εξελιχθεί. έχεις πει σε διάφορα ποστ ότι εδώ και χρόνια είσαι κάτω από 20, και ναι έχει τύχει να ξεφύγεις. Αλήθεια, δεν παρασύρθηκες ποτέ στο να ξεφύγεις κατα πολύ? Εννοώ και ένα και δυο και 5 απαγορευμένα πράγματα, ή/και για πολλές μέρες.

Όταν ένας άνθρωπος(εσύ) μπορεί, ασχέτως που το χρόνιο νόσημα τον καθιστά πιο εγκρατή, σημαίνει πως όλοι οι άνθρωποι έχουν καταβάθος αυτή τη δύναμη. Γιατί αφήνονται τόσο πολύ και καταστρέφονται? Τι κρύβουν πίσω από την 'ασπίδα' των βουλιμικών συμπεριφορών και των πολλών κιλών?

Αν αύριο μεθαύριο ου μη γένειτο δηλαδή, εγώ η ο τάδε ή η τάδε παρουσιάσουμε χρόνιο νόσημα, που τώρα εκδηλώθηκε, ξαφνικά θα βρούμε την ισορροπία για χάρη της υγείας μας? Γιατί όχι και τώρα που έχουμε την υγια μας? Νομίζω καλό θα ήταν για τον καθένα να θέσει προτεραιότητες, να παλέψει όσο μπορεί γι'αυτά που θέλει, και τέλος να είναι ευχαριστημένος με τα κιλά του. Με εξαίρεση όσους το παλεύουν για διάφορους λόγους υγείας, οι υπόλοιποι που το παλέυουμε για λόγους αισθητικούς, πρώτα να καταλάβουμε πως κανένα πρόβλημα στη ζωή μας και καμιά αρνητική κατάσταση δε θα αλλάξει 'όταν χάσω τα κιλά μου'. ΝΑι νιώθουμε πιο ωραία με τον εαυτό μας και ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει τους δικούς ου στόχους για τους δικούς του λόγους, όμως πρωταρχικής σημασίας είναι η αρμονία στη ζωή μας, τις σχέσεις μας με τους άλλους και τα θέλω μας.

Να μην αναλωνόμαστε τόσο πού σε ένα πράγμα και να παραμελούμε από φόβοή δειλία τους τομείς που πραγματικά χρειάζονται βελτίωση. Καλημέρα!

Καλημέρα ανοιξούλα.

Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ξέρεις πόσοι χρόνια νοσούντες σαν και μένα, ενώ ξέρουν για τις ευεργετικές ιδιότητες της διατροφής, ΔΕΝ την κάνουν; Βάζουν στην ίδια ζυγαριά το χρόνιο νόσημα με τα μακαρόνια και ναι προτιμούν τα μακαρόνια! Το έχω δει άπειρες φορές και έχω στεναχωρηθεί άλλες τόσες.

Όμως από ένα σημείο και μετά, σταματάς. Θες να κανείς το δικό σου; Κάνε το. Κάθε φορά που θα σε παίρνει από κάτω εγώ θα είμαι δίπλα σου γιατί καταλαβαίνω τι περνάς. Όμως μέχρι εκεί. Δεν θα αφιερώσω όλη μου τη ζωή σε έναν άνθρωπο που δεν θέλει να σωθεί. Πέντε - δέκα λεπτά το πολύ -επί του θέματος πάντα.

Είναι αυτό που είπες. Όποιος θέλει, μπορεί. Αν δεν θες, κανείς δεν μπορεί να σε σώσει.

Και όχι αγαπητή. Το χρόνιο νόσημα δεν συντελεί στην εγκράτεια. Ίσα ίσα σε πολλούς γυρίζει μπούμερανγκ. Σου λέει ο άλλος στερούμαι 100 πράγματα, να στερηθώ και το φαί;

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν βέβαια είναι πως μπορείς να στερηθείς μόνο 1 πράγμα -και αυτό όχι τελείως μια και υπάρχουν τα υποκατάστατα- και να απολαύσεις τα 100 και ακόμη παραπέρα!

Δεν ξέρω για σας τους υπολοίπους, αλλά αν είναι έτσι -που είναι- να πάνε να μπιπ μπιπ και μπιπ οι υδατάνθρακες. Ούτε να τους ξέρω δεν θέλω.

Λες κάτι πολύ σωστό στο τέλος που το έχω πει και εγώ πολλές φορές στο παρελθόν. Και ισχύει για τους πάντες, χρόνια νοσούντες και μη. Πρέπει να φροντίσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι. Αν δεν διορθώσουμε τα στραβά της ζωής μας, ποτε δεν θα καταφέρουμε να έχουμε και μια καλή υγεία. Απλά γιατι στην πρώτη στραβή στην ζωή σου θα το ρίξεις στο εύκολο ναρκωτικό, την ζάχαρη.

Μην κάνετε λοιπόν μισές αρχές γιατί δεν θα οδηγήσουν πουθενά. Ξεκίνα αύριο και πες θα διορθώσω -ή θα προσπαθήσω τουλάχιστον- όλα όσα με πικραίνουν. Μέσα σε όλα αυτά είναι και η εμφάνιση. Αν δεν βρεις από κάπου την ευτυχία, δεν πρόκειται να καταφέρεις και πολλά με την ζωή σου. Μια πάστα θα σου δώσει 1 λεπτό ευτυχίας και αρκετές μέρες δυστυχίας. Όσο καλά μαθηματικά και να ξέρεις, το ανάποδο δεν γίνεται.

πολυ δικιο εχετε τελικα.... ετσι ειναι ολα ειναι θεμα μυαλου κ θελησης λοιπον.. δεν εχει να κανει με χρονιες παθησεις η οχι οπως ειπε η μαρινα! εχει να κανει με το ποσο θες να κανεις τη ζωη σου καλυτερη κ ποση διαθεση εχεις να πολεμησεις γιαυτο! δεν ξερω για σας αλλα εγω κ που ειμαι εγγκυος κ εχω βαλει καποια κιλα, δε νιωθω καθολου ομορφα με τον εαυτο μου κ ανυπομονο -για την ακριβεια μου εχει γινει εμμονη ιδεα- ποτε θα γεννησω να ξεκινησω αμεσως ξανα ατκινς που ξερω καλα κ εμπιστευομαι! δεν ξερω πως μπορουν καποιοι ανθρωποι να εχουν αρκετα παραπανω κιλα για χρονια κ να προτιμουν την παστα οπως ειπε κ η μαρινα, αντι ενα τελειο μπλουζακι που θα τους κολακευε αν ειχαν ενα πιο ομορφο σωμα! κ αισθητικα αλλα κ σωματικα, με τα κιλα που εχω βαλει τωρα δεν μπορω να περπατησω καν μεγαλες αποστασεις, να ανεβω σκαλες, κ χιλία δυο αλλα που πριν εκανα ανετα! για σεξουαλικη ζωη δεν αναφερω καν αφου δεν ειμαι ικανοποιημενη με το σωμα μου, ενταξει εγω ειμαι εγκυος κ ολα θα ειναι παραδοσιακα αν τα αφησω ναναι παραδοσιακα, ομως εχω μπει σε σκεψεις γτ σκυτομαι πως ειναι να εχεις αυτα τα κιλα μονιμα κ οχι για καποιο λογο κ δεν θα το αντεχα καν!! οποτε νομιζω πως επιβαλεται προσπαθεια!!!!! απο ολους που πραγματικα το θελουν!!

Καλά το ότι συμφωνώ με την Marina είναι ευνόητο .. Απλά παρεμβαίνω για να τονίσω κάτι που είναι κανόνας της διατροφής και πάρα πολύ συχνά βλέπω ότι διαστρεβλώνετε.. Πέραν των ανθρώπων λοιπόν που ακολουθούν την διατροφή ως φάρμακο, για την όποια πάθησή τους οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να κρατάνε σε ένα συγκεκριμένο αρκετά χαμηλό όριο τους υδατ/κες για πάντα, ώστε να απολαμβάνουν ΟΛΑ τα υπόλοιπα (και μεγάλη τους μαγκιά), για εμάς τους υπόλοιπους απλά χοντρούς ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ...
Για εμάς λοιπόν το διάστημα των 20 max είναι μέχρι να φτάσουμε εκεί που θέλουμε. 2-4-7-9-11 μήνες???? Όσο χρειάζεται ο κάθε ένας για να φτάσει στο στο τελευταίο και ισόβιο στάδιο.. Σε αυτό περνάς όταν είσαι ήδη στα επιθυμητά κιλά σου (προσωπική άποψη και 2-3 ποιο κάτω ακόμα, έτσι για το safe..!!). Εκεί λοιπόν ρε παιδιά ο κάθε ένας μας βρίσκει το όριο του και το ακολουθεί κατά βούληση..
Και εξηγούμε. Για άλλους οργανισμούς το όριο ώστε να μην παίρνουν είναι οι 40-50 για άλλους οι 80-100 και για άλλους μπορεί και παραπάνω.. Αυτό εξαρτάται πέρα από τον οργανισμό και τον σωματότυπο και με την καθημερινότητα (δουλειά-άσκηση- ώρες ύπνου κλπ κλπ...). Εγώ πχ έχω βρει ισορροπία κάπου στους 80-100... Το αν θα τους πάρω από ένα γλυκό ή από μακαρόνια ή από ψωμί ή από όπου, όλους κάθε μέρα ή από κάποια πράγματα μοιρασμένα μέσα στη μέρα ή ότι, είναι δικό μου θέμα ... Ξέρω πάντως ότι πάνω από 100 παίρνω κιλά και κάτω από 60 χάνω!!!! ΑΥΤΟ. Προφανώς οργανικά είναι καταστροφή να μην φάω καθόλου υδατ/κα όλη μέρα και να τους φάω όλους από προφιτερόλ πριν κοιμηθώ.. Και πάλι αν δεν πάω πάνω από 90 δεν θα πάρω, (το έχω πειραματιστεί και αυτό!!!!) αλλά είσαι όλη μέρα στη πρέσα και τη στέρηση μη φάω υδατ/κα και μετά ... Εεεεε μ@λ@κί@ νομίζω ... Προσωπικά λοιπόν δεν μετράω καν ποια.. Έχω βγάλει τελείως 2-3 πράγματα όπως ζυμαρικά, μπύρα και πατάτες και με όλα τα υπόλοιπα κινούμε στα όρια μου (70-90) καθημερινά προσπαθώντας να έχω στο πρωινό μου το 50% αυτών (από χυμούς, μέλι, μαύρο ψωμί κλπ) και αφήνω το άλλο 50% για κάνα κομμάτι πίτα κάνα ξηροκάρπι κάνα γλυκάκι κλπ.. Ο κάθε ένας λοιπόν κάνει αυτό που γουστάρει και βρίσκει μόνος του τα όρια.. Οκ εγώ είμαι του γλυκού και μπιπ τα μακαρόνια... Άλλος το αντίθετο.. Ας το κάνει. Χωρίς υστερίες, καλούπια , κάγκελα και άγχος.. Οκ αν δεν κουνιέσαι από την καρέκλα και δεν είχες ποτέ επαφή με αθλητισμό, έντονους ρυθμούς ζωής κλπ, μπορεί τα όρια να είναι χαμηλά. Αλλά και πάλι θα βρει ο κάθε ένας μας την άκρη του..
Ξαναλέω μιλάω για εμάς τους απλά χοντρούς/ες που μπήκαν στη διατροφή μόνο γιατί θέλαμε μικρότερο κώλο και smal μπλουζάκι....
Φιλικά πάντα και φιλιά σε όλους/ες

Capoman μαζί σου!!! Εγώ κράτησα τα χαμένα δύο χρόνια και απλά δεν ετρωγα ψωμί-μακαρόνια-ζάχαρη. Για να φτάσω όμως εκεί μου πήρε λίγο χρόνο! Πιο πολύ για να συνειδητοποιήσω πως δουλεύει το πράγμα! Νομίζω είναι καλό να πηγαίνουμε σιγά σιγά μέχρι να βρούμε το όριό μας, όχι για να μην παχύνουμε, αλλά για να εκπαιδεύσουμε λίγο τον εαυτό μας και να γίνουμε πιο ευέλικτοι. Μόλις βρει κάποιος τα όριά του συνειδητοποιεί ότι οι επιλογές είναι πραγματικά πολλές. Και να ξεφύγεις μια μέρα δεν θα πάρεις 15 κιλά εν μια νυκτί!!! Αρκεί να έχει κανείς τον έλεγχο. Για μένα, η απόλυτη ελευθερία στο φαγητό αφού χάσει κάποιος τα κιλά που θέλει, δεν ισχύει.Για άλλους μπορεί να είναι οκ (μη μιλήσω για τον "απαίσιο" ανδρικό μεταβολισμό ), για μένα όχι. Θεωρώ πως σαν πλάνο διατροφής είναι ολοκληρωμένο και δεν με βλάπτει, άρα το ακολουθώ ασυναίσθητα. Μόλις το χωνέψει κανείς ότι είναι ένας νέος τρόπος ζωής (καλύτερος) τα πράγματα γίνονται εύκολα!!!

Όποιος θέλει μπορεί... τόσο απλό. Και ισχύει για όλους...